بسیاری بر این باورند که ترانسفورماتورهای داخلی در سیستم‌های یوپی‌اس برای اولین بار به منظور ایجاد ایزولاسیون گالوانیک بین ورودی و خروجی به کار رفته‌اند که این باور اشتباه است. علت استفاده از ترانسفورماتور داخلی در سیستم‌های یو‌پی‌اس قدیمی‌تر، ضرورت آن‌ها در فن‌آوری‌های اینورتر به‌کار رفته در طراحی یو‌پی‌اس بود.

اولین سیستم‌های یو‌پی‌اس در حدود 40 سال قبل ساخته شدند. این دستگاه‌ها از باتری‌هایی استفاده می‌کردند که مرجع ولتاژ آن‌ها زمین بود. در نتیجه مرجع ولتاژ داخل سیستم یو‌پی‌اس زمین محلی آن بود. لذا با توجه به این که مرجع ولتاژ سیستم یو‌پی‌اس الزاماً با مرجع ولتاژ ورودی (و احتمالاً خروجی) یک‌سان نبود، این سیستم‌ها به دو ترانسفورماتور ایزوله در ورودی یک‌سو‌کننده و خروجی اینورتر احتیاج داشتند. با پیش‌رفت فن‌آوری‌های مربوط مرجع ولتاژ باتری‌ها از زمین به نول تغییر پیدا کرد و باتری‌ها از نظر الکتریکی شناور شدند. در نتیجه امکان حذف یکی از ترانسفورماتور‌ها (معمولاً ترانسفورماتور ورودی) پدید آمد. با بهره‌گیری از نیمه‌هادی‌هایی توان و فرکانس بالا – که تا 15 سال قبل وجود نداشتند – غالب طراحی‌های یو‌پی‌اس به گونه‌ای انجام می‌شوند که امکان حذف هر دو ترانسفورماتور وجود دارد.